شمارهٔ ۱۰۳ : زه! دانا را گویند، که داند گفت
شمارهٔ ۱۱۹ : ای غافل از شمار! چه پنداری؟
شمارهٔ ۱۰۴ : سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه
شمارهٔ ۱۲۰ – کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی : تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی
شمارهٔ ۱۰۵ : من موی خویش را نه از آن می کنم سیاه
شمارهٔ ۱۲۱ – بوی جوی مولیان آید همی : بوی جوی مولیان آید همی
شمارهٔ ۱۰۶ : پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل
شمارهٔ ۱۲۲ : آن که نماند به هیچ خلق خدای است
شمارهٔ ۱۰۷ : رفیقا، چند گویی: کو نشاطت؟
شمارهٔ ۱۰۸ : زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله