شمارهٔ ۱۰۱ : ترنج بیدار اندر شده به خواب گران

شمارهٔ ۸۶ : بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم

شمارهٔ ۱۰۲ : با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

شمارهٔ ۸۷ : بل تا خوریم باده، که مستانیم

شمارهٔ ۸۸ : هست بر خواجه پیچیده رفتن

شمارهٔ ۸۹ – مادر می : مادر می را بکرد باید قربان

شمارهٔ ۹۰ : هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

شمارهٔ ۹۱ : شاهی، که به روز رزم از رادی

شمارهٔ ۹۲ : یاد کن: زیرت اندرون تن شوی

شمارهٔ ۹۳ : یخچه می‌بارید از ابر سیاه