قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ – یک بهره به بوده همی نمانم : اوصاف جهان سخت نیک دانم

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ – گویی مرا زبان و دهن نیست : امروز هیچ خلق چو من نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ – بر هیچ آدمی دل نامهربان نداشت : این عقل در یقین زمانه گمان نداشت

قصیدهٔ شمارهٔ ۷ : احوال جهان بادگیر، باد!

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ – کار من بین که چون شگفت افتاد : روزگاری است سخت بی‌بنیاد

قصیدهٔ شمارهٔ ۹ : چون منی را فلک بیازارد

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ – مرا بدانند آن‌ها که شعر می‌دانند : چو سوده دوده به روی هوا برافشانند

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ – چه فضل‌ها بودم گر بحق حساب کنند : چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ – وگر بنالم گویند ژاژ می‌خاید : دلم ز انده بی‌حد همی نیاساید

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ : دوال رحلت چون بر زدم به کوس سفر