قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ – از این حزین تنگدل بندی : ای ابر گه بگریی و گه خندی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ – دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟ : عمرم همی قصیر کند این شب طویل
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ – باران بهار در خزان بندم : تا کی دل خسته در گمان بندم
قصیدهٔ شمارهٔ ۱ : چون نای بینوایم از این نای بینوا
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ – درد و تیمار دختر و پسرم : تیر و تیغ است بر دل و جگرم
قصیدهٔ شمارهٔ ۲ – آن راستگو خروس مجرب : شد مشک شب چو عنبر اشهب
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ – ای وای امیدهای بسیارم : شخصی به هزار غم گرفتارم
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ : به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ – چون رعد در جهان فتد آوازم : چون مشرف است همت بر رازم
قصیدهٔ شمارهٔ ۴ – قطعهٔی گفتهام که دیوانیست : دلم از نیستی چو ترسانیست