شمارهٔ ۳۷ – فردوسی : سخن بزرگ شود، چون درست باشد و راست
شمارهٔ ۲۲ – در منقبت امام هشتم(ع) : بگرفت شب ز چهرهٔ انجم نقابها
شمارهٔ ۲۳ – باز هم به همان مناسبت (مد شدن موی کوتاه برای زنان) : سراسر تار گیسوی سیه چیدند خانمها
شمارهٔ ۲۴ – گواه سخنوری : آمد، چو دو نیمه برفت از شب
شمارهٔ ۲۵ – ورزش روح : دو چیز افزونی دهد، بر مردم افزونطلب
شمارهٔ ۲۶ – غضب شاه : ماندهام در شکنج رنج و تعب
شمارهٔ ۲۷ – در مدح حضرت ختمی مرتبت : ای آفتاب گردون تاری شو و متاب
شمارهٔ ۱۲ – شکوه و تفاخر : کند از جا عاقبت سیلاب چشم تر مرا
شمارهٔ ۱۳ – دل بزه کار : از من گرفت گیتی یارم را
شمارهٔ ۱۴ – به یاد وطن (لزنیه) : مه کرد مسخر دره و کوه لزن را