قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ – وله ایضا : چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویدایی

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ – وله نورالله قبره : گریان در آخر شب، چون ابر نوبهاری

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ – وله سترالله عیوبه : ای روزه‌دار، اگر تو یک ریزه راز داری

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ – وله سترالله عیوبه : هرگز به جان فرا نرسی بی‌فروتنی

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ – وله نورالله قبره : گر بدینصورت، که هستی، صرف خواهد شد جوانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ – وله طاب‌الله ثراه : مردم نشسته فارغ و من در بلای دل

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ – وله نورالله قبره : مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتم

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ – وله فی فضیلة الصبح : چشم صاحب دولتان بیدار باشد صبحدم

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ – وله غفرالله ذنوبه : سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیم

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ – وله غفرالله ذنوبه : بار بسیارست و راه دور در پیش، ای جوان