قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ – وله غفراللهله : چمن ز باد خزان زرد و زار خواهد ماند
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ – وله فیبیان الحقایق : قومی که ره به عالم تحقیق میبرند
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ – وله روحهاللهروحه : لاف دانش میزنی، خود را نمیدانی چه سود؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۱ – له فیالمناجات : راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۲ – وله روح الله روحه : آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیاب
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ – وله فیالموعظه : گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاب
قصیدهٔ شمارهٔ ۴ – وله فیالطامات : ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راست
قصیدهٔ شمارهٔ ۵ – فیمنقبت امیرالمؤمنین حسین بن علی بن ابیطالب رضیالله عنهما : این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۶ – وله روحالله روحه : مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادست
قصیدهٔ شمارهٔ ۷ – وله سترالله عیوبه : چرخ گردان روشن از رای منست