شمارهٔ ۳۸۱ : داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند

شمارهٔ ۳۸۲ : دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود

شمارهٔ ۳۸۳ : می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود

شمارهٔ ۳۶۸ : محنت مردم آزاده فزونتر باشد

شمارهٔ ۳۶۹ : فیض در دامن صحرای جنون می باشد

شمارهٔ ۳۷۰ : آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند

شمارهٔ ۳۷۱ : ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند

شمارهٔ ۳۷۲ : سرزلف سخن آن روز به دستم دادند

شمارهٔ ۳۷۳ : نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند

شمارهٔ ۳۷۴ : دل چو آرایش مژگان تر خویش کند