شمارهٔ ۲۶۴ : شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد

شمارهٔ ۲۶۵ : ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد

شمارهٔ ۲۶۶ : امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل

شمارهٔ ۲۵۶ : عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد

شمارهٔ ۲۴۷ : چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود

شمارهٔ ۲۴۸ : یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود

شمارهٔ ۲۴۹ : چشم من دایم سپند آتش رخساره بود

شمارهٔ ۲۵۰ : شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود

شمارهٔ ۲۵۱ : در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود

شمارهٔ ۲۵۲ : بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود