شمارهٔ ۲۶۹ : به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد

شمارهٔ ۲۷۰ : به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

شمارهٔ ۲۷۱ : کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد

شمارهٔ ۲۵۷ : عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید

شمارهٔ ۲۵۸ : آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید

شمارهٔ ۲۵۹ : خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید

شمارهٔ ۲۶۰ : گل نشکفته من در چمن هرگز نمی خوابد

شمارهٔ ۲۶۱ : خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد

شمارهٔ ۲۶۲ : ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد

شمارهٔ ۲۶۳ : مصفا چون شود دل در غبار تن نمی گنجد