شمارهٔ ۱۳۴ : هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

شمارهٔ ۱۳۵ : زاهدان را گوشه خلوت بس است

شمارهٔ ۱۲۶ : حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است

شمارهٔ ۱۱۶ : ترا که پنبه گوش شعور سیماب است

شمارهٔ ۱۱۷ : زبان شانه درازست بر سر عالم

شمارهٔ ۱۱۸ : دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست

شمارهٔ ۱۱۹ : ستاره سحر عشق چشم بیدارست

شمارهٔ ۱۲۰ : ترا که خط بناگوش ابجد نازست

شمارهٔ ۱۲۱ : کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست

شمارهٔ ۱۲۲ : تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است