شمارهٔ ۱۲۳ : سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است

شمارهٔ ۱۲۴ : ز ناله ام در و بام قفس نگارین است

شمارهٔ ۱۲۵ : هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست

شمارهٔ ۱۱۱ : جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت

شمارهٔ ۱۱۲ : دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت

شمارهٔ ۱۱۴ : مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست

شمارهٔ ۱۱۵ : سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست

شمارهٔ ۱۰۶ : یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است

شمارهٔ ۱۰۷ : روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است