شمارهٔ ۳۳۲ : تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد

شمارهٔ ۳۳۳ : می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد

شمارهٔ ۳۳۵ : طول امر از دل چه خیال است برآید؟

شمارهٔ ۳۳۶ : زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید

شمارهٔ ۳۳۷ : خط در دل روشن گهران مهر فزاید

شمارهٔ ۳۲۱ : در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود

شمارهٔ ۳۲۲ : بیداد آسمان چه خیال است کم شود

شمارهٔ ۳۲۳ : از باده چون عقیق تو سیراب می شود

شمارهٔ ۳۲۴ : از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود

شمارهٔ ۳۲۵ : از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود