شمارهٔ ۲۱۹ : به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد

شمارهٔ ۲۲۰ : ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می بارد

شمارهٔ ۲۲۱ : ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد

شمارهٔ ۲۲۲ : مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد

شمارهٔ ۲۲۳ : شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد

شمارهٔ ۲۰۸ : خون می را از عروق تاک می باید کشید

شمارهٔ ۲۰۹ : ساغر می را به دست می پرست ما دهید

شمارهٔ ۲۱۰ : کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟

شمارهٔ ۲۱۱ : به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد

شمارهٔ ۲۱۲ : به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد