شمارهٔ ۱۹۶ : دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود

شمارهٔ ۱۹۷ : در بساط آسمان خشک، همت کم بود

شمارهٔ ۱۸۸ : تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند

شمارهٔ ۱۸۹ : ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند

شمارهٔ ۱۹۰ : تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند

شمارهٔ ۱۷۸ : منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟

شمارهٔ ۱۷۹ : از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد

شمارهٔ ۱۸۰ : ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟

شمارهٔ ۱۸۱ : دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد

شمارهٔ ۱۸۲ : عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد