شمارهٔ ۱۷۰ : ز پیری حاصل من مد آه است

شمارهٔ ۱۷۱ : ظرافت آتش افروز جدایی است

شمارهٔ ۱۷۲ : در چمن روزگار فال شکفتن خطاست

شمارهٔ ۱۷۳ : حسن را با عشق شان دیگرست

شمارهٔ ۱۷۴ : عشق هر چند مجازی است خوش است

شمارهٔ ۱۵۹ : موی سفید ریشه آه ندامت است

شمارهٔ ۱۶۰ : ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است

شمارهٔ ۱۶۱ : موی سفید صبحدم جان غافل است

شمارهٔ ۱۶۲ : چندان که خار در پی آزار بلبل است

شمارهٔ ۱۶۳ : این شور در جهان نه از افلاک و انجم است