شمارهٔ ۴۳۹ : حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام

شمارهٔ ۴۴۰ : می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام

شمارهٔ ۴۳۱ : نیست از گرد مذلت متواضع را باک

شمارهٔ ۴۳۲ : برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک

شمارهٔ ۴۳۳ : می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال

شمارهٔ ۴۲۱ : با خود پرداز از منزل طرازی

شمارهٔ ۴۲۲ : گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی

شمارهٔ ۴۲۳ : در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی

شمارهٔ ۴۲۴ : بر گردن است خون دو صد کشته چون منش

شمارهٔ ۴۲۵ : ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش