شمارهٔ ۴۴۵ : ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم

شمارهٔ ۴۴۶ : غم به آه از سینه افگار برمی آوریم

شمارهٔ ۴۴۷ : چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟

شمارهٔ ۴۴۸ : بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم

شمارهٔ ۴۴۹ : کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟

شمارهٔ ۴۳۴ : روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل

شمارهٔ ۴۳۵ : هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل

شمارهٔ ۴۳۶ : هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال

شمارهٔ ۴۳۷ : تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام

شمارهٔ ۴۳۸ : لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام