شمارهٔ ۳۹۷ – زینالدین عبدالله از استر افتاده و حکیم به عیادت او نرفته بود این قطعه در عذر تقصیر خویش گفته : ای بزرگی که از شمایل و قدر
شمارهٔ ۳۹۸ – در مذمت افلاک : ای پسر تا به فلک ظن سخاوت نبری
شمارهٔ ۳۸۳ – نصیحت : کم عیالی سعادتیست که مرد
شمارهٔ ۳۸۴ : روی بخت خواجه خرم همچو گل
شمارهٔ ۳۸۵ – در مرثیه : ای جهانت به مهر دل جویان
شمارهٔ ۳۸۶ – در قناعت : ما را برون ز حکمت یونانیان چو هست
شمارهٔ ۳۸۷ – در طلب شراب : خواجه اسفندیار میدانی
شمارهٔ ۳۷۲ – در اشتیاق : خداوندا همی خواهم که از دل
شمارهٔ ۳۸۸ – طلب پنبه و روغن کند : ایا خورشید و مه در پیش رایت تیره و تاری
شمارهٔ ۳۷۳ – از زبان پسران میرداد که یکی طوطی به یک ملقب به ناصرالدین و دیگر عضدالدین است گفته و آنها را ستایش کرده است : گیتی به سر سنان گشادیم