رباعی شمارهٔ ۱۸۴۴ : حیف است که پیش کر زنی طنبوری

رباعی شمارهٔ ۱۸۲۹ : چشمان خمار و روی رخشان داری

رباعی شمارهٔ ۱۸۴۵ : خواهی که حیات جاودانه بینی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۰ : چشم تو بهر غمزه بسوزد مستی

رباعی شمارهٔ ۱۸۴۶ : خواهی که در این زمانه فردی گردی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۱ : چشم مستت ز عادت خماری

رباعی شمارهٔ ۱۸۴۷ : خود را چو دمی ز یار محرم یابی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۲ : چندان گفتی که از بیان بگذشتی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۳ : چون جمله خطا کنم صوابم تو بسی

رباعی شمارهٔ ۱۸۳۴ : چون خار بکاری رخ گل می‌خاری