قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸۱ : تا کی از آرزوی جاه و خطر
رباعی شمارهٔ ۱ : کیوان چو قران به برج خاکی افگند
رباعی شمارهٔ ۲ : تا ذات نهاده در صفائیم همه
رباعی شمارهٔ ۳ : ارکان گهرست و ما نگاریم همه
رباعی شمارهٔ ۴ : با گشت زمان نیست مرا تنگ دلی
مسمط : ای گنبد زنگارگون ای پرجنون پرفنون
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۱ : از آن پس کاین جهان را آزمودی گر خردمندی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۲ : ای داده دل و هوش بدین جای سپنجی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۳ : این تن من تو مگر بچهٔ گردونی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۴ : آنچهت بکار نیست چرا جوئی؟