قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۵ : نگه کن سحرگه به زرین حسامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۶ : ایا همیشه به نوروز سوی هر شجری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۷ : مردم اگر این تن ساسیستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۸ : چنین زرد و نوان مانند نالی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۹ : دلیت باید پر عقل و سر ز جهل تهی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۰ : بینی آن باد که گوئی دم یارستی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۵ : آن جنگی مرد شایگانی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۶ : دیوی است جهان پیر و غداری

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۷ : اگر زگردش جافی فلک همی ترسی

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵۸ : آن قوت جوانی وان صورت بهشتی