قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۵ : ای کهن گشته تن و دیده بسی نعمت و ناز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۶ : ای تو را آروزی نعمت و ناز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۷ : کسی پر خانه دشتی دید هرگز

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۸ : ای خداوند این کبود خراس

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۹ : ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۰ : مرد را خوار چه دارد؟ تن خوش خوارش

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۱ : ای به هوا و مراد این تن غدار

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۲ : یکی خانه کردند بس خوب و دلبر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۳ : ای زده تکیه بر بلند سریر

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۴ : ای خوانده بسی علم و جهان گشته سراسر،