قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ : جهانا چون دگر شد حال و سانت؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ : ای خردمند نگه کن که جهان برگذر است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ : اگر بزرگی و جاه و جلال در درم است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ : گویند عقابی به در شهری برخاست

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ : هر چه دور از خرد همه بند است

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ : سفله جهان، ای پسر، چو چشمه شور است

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ : از گردش گیتی گله روا نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ : مر چرخ را ضرر نیست وز گردشش خبر نیست

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ : چون در جهان نگه نکنی چون است؟

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ : ای پسر ار عمر تو یک ساعت است