قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ : بر تو این خوردن و این رفتن و این خفتن و خاست
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ : هر که چون خر فتنهٔ خواب و خور است
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ : باز جهان تیز پر و خلق شکار است
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ : شاخ شجر دهر غم و مشغله بار است
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ : آنکه بنا کرد جهان زین چه خواست؟
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ : خرد چون به جان و تنم بنگریست
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ : ای پیر، نگه کن که چرخ برنا
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ : آن چیست یکی دختر دوشیزهٔ زیبا
قصیدهٔ شمارهٔ ۱ : ای قبهٔ گردندهٔ بیروزن خضرا
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ : به چه ماند جهان مگر به سراب