گل سرخ : گل سرخ، روزی ز گرما فسرد

گل و خار : در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خار

گل و خاک : صبحدم، تازه گلی خودبین گفت

غرور نیکبختان : ز دامی دید گنجشگی همائی

کودک آرزومند : دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچند

فرشتهٔ انس : در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیست

کوه و کاه : بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاه

فریاد حسرت : فتاد طائری از لانه و ز درد تپید

فریب آشتی : ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفت

فلسفه : نخودی گفت لوبیائی را