رباعی شمارهٔ ۱۰۹ – کتابخانه ستیغ

گر باده خوری تو با خردمندان خور

یا با صنمی لاله رخی خندان خور

بسیار مخور و رد مکن فاش مساز

اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ