رباعی شمارهٔ ۱۴۲ – کتابخانه ستیغ

قانع به یک استخوان چو کرکس بودن

به ز آن که طفیل خوان ناکس بودن

با نان جوین خویش حقا که به است

کالوده و پالوده هر خس بودن

برچسب خوردهخیام, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ