رباعی ۶۷ – کتابخانه ستیغ

بر سنگ زدم دوش سبوی کاشی،

سرمست بدم چو کردم این اوباشی؛

با من به زبانِ حال می‌گفت سبو:

من چون تو بُدَم، تو نیز چون من باشی!

برچسب خوردهخیام, ذرات گردنده [۷۳-۵۷]

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ