رباعی ۹۹ – کتابخانه ستیغ

* من ظاهرِ نیستی و هستی دانم،

من باطنِ هر فراز و پستی دانم؛

با این‌همه از دانشِ خود شَرْمَم باد،

گر مرتبه‌ای وَرایِ مستی دانم.

برچسب خوردهخیام, هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ