رباعی شمارهٔ ۱۷ – کتابخانه ستیغ

گفتی که کیت بینم ای در خوشاب

دریاب مرا و خویشتن را دریاب

کایام چنان بود که شبها گذرد

کز دور خیال هم نبینیم به خواب

برچسب خوردهرباعیات, سنایی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ