رباعی شمارهٔ ۲۳۱ – کتابخانه ستیغ

آراست بهار کوی و دروازهٔ خویش

افگند به باغ و راغ آوازهٔ خویش

بنمای بهار را رخ تازهٔ خویش

تا بشناسد بهار اندازهٔ خویش

برچسب خوردهرباعیات, سنایی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ