رباعی شمارهٔ ۴۱۲ – کتابخانه ستیغ

گفتم چو لبی بوسه ده‌ای بی‌معنی

خود چون زلفی پر گره‌ای بی‌معنی

گفتی ز که یابیم به‌ای بی‌معنی

با ما تو برین دلی زه‌ای بی‌معنی

برچسب خوردهرباعیات, سنایی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ