رباعی شمارهٔ ۳۷۶ – کتابخانه ستیغ

در خانه خود نشسته بودم دلریش

وز بار گنه فگنده بودم سر پیش

بانگی آمد که غم مخور ای درویش

تو در خور خود کنی و ما در خور خویش

برچسب خوردهابوسعید ابوالخیر, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ