رباعی شمارهٔ ۱۰۴ – کتابخانه ستیغ

جوهر که ز ایزدش همی نامد یاد

وز مرتبه آفتاب را بار نداد

از مرگ به یک تپانچه در خاک افتاد

احسنت ای مرگ هرگزت مرگ مباد

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ