رباعی شمارهٔ ۱۱۵ – کتابخانه ستیغ

هر تیره شبی که ره به روزی نبرد

گردن به حساب عمر من برشمرد

با این همه ماتم فراقش دارم

گرچه به هزار گونه محنت گذرد

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ