رباعی شمارهٔ ۱۱۸ – کتابخانه ستیغ

صد پرده شبی فلک ز من بردارد

تا روز چو شب زپرده بیرون آرد

ار دست شب و روز به شب بگریزد

هر کس که چو روز من شبی بگذارد

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ