رباعی شمارهٔ ۱۲۵ – کتابخانه ستیغ

دل گرچه غمت ز جان نهان می‌دارد

اشکم همه خرده در میان می‌دارد

جان بی‌تو کنون فراق تن می‌طلبید

دل بی‌تو کنون ماتم جان می‌دارد

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ