رباعی شمارهٔ ۱۳ – کتابخانه ستیغ

بس شب که به روز بردم اندر طلبت

بس روز طرب که دیدم از وصل لبت

رفتی و کنون روز و شب این می‌گویم

کای روز وصال یار خوش باد شبت

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ