رباعی شمارهٔ ۱۵۴ – کتابخانه ستیغ

ای دل چه کنی به عشوه خود را خرسند

پای تو فرو گلست و این پایه بلند

بالغ شده‌ای ببر زباطل پیوند

چون طفل زانگشت مزیدن تا چند

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ