رباعی شمارهٔ ۱۷۰ – کتابخانه ستیغ

چشم و دل من که هرچه گویم هستند

در خصمی من به مشورت بنشستند

اول پایم بر درغم بشکستند

واخر دستم ز بی غمی بر بستند

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ