رباعی شمارهٔ ۱۷۸ – کتابخانه ستیغ

خوش خوش چو مرا دم تودر دام افکند

در دست فراق و پای ایام افکند

ای دوست بدین روز که دشمنت مباد

من سوخته دل را طمع خام افکند

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ