رباعی شمارهٔ ۱۹۵ – کتابخانه ستیغ

بر عید رخت دلم چو پیروز نبود

از عید دل سوخته جز سوز نبود

گویند که چون گذشت روز عیدت

ای بی‌خبران چو عید خود روز نبود

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ