رباعی شمارهٔ ۲۲ – کتابخانه ستیغ

دستم که به گوهر قناعت پیوست

پر بود و نبود آز را بر وی دست

با دست طمع مگر شبی عهدی بست

روز دگرش غیرت همت بشکست

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ