رباعی شمارهٔ ۲۲۰ – کتابخانه ستیغ

گفتم ز فراق یاسمن می‌گرید

این ابر که زار بر چمن می‌گرید

گل گفت به پای خویشتن برشکنم

بر خندهٔ یک هفتهٔ من می‌گرید

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ