رباعی شمارهٔ ۲۲۲ – کتابخانه ستیغ

گویی که میفکن دبه در پای شتر

تا من چو خران همی جهم بر آخر

گر نه زندت صلاح قواد پسر

من بر … این سخن زنم … ی پر

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ