رباعی شمارهٔ ۲۲۹ – کتابخانه ستیغ

ما با این همه غم با که گساریم آخر

وین غصه دمی با که برآریم آخر

کس نیست که با او نفسی بتوان زد

تنها همه عمر چون گذاریم آخر

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ