رباعی شمارهٔ ۲۴۱ – کتابخانه ستیغ

ای دست تو در جفا چو زلف تو دراز

وی بی‌سببی گرفته پای از من باز

دی دست زاستین برون کرده به عهد

وامروز کشیده پای در دامن ناز

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ