رباعی شمارهٔ ۲۴۳ – کتابخانه ستیغ

زان شب که به روز برده‌ام با تو به ناز

روز و شبم از غمت سیاهست و دراز

بس روز چنین بی‌تو به سر خواهم برد

تا با تو شبی چنان به روز آرم باز

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ