رباعی شمارهٔ ۲۵۷ – کتابخانه ستیغ

چون بندگی شهت نمی‌آید خوش

با ملک چو آب و دولت چون آتش

برخیز و بسیج آن جهان کن خوش خوش

اینجا علف گلخن دوزخ بمکش

برچسب خوردهانوری, رباعیات

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ